Z WIEJSKIEGO PODWÓRZA

Posted on lipiec 28th, 2010 in Samo życie

Uwaga. Przed Wami kolejny zachwyt nad urokami Podlasia. Dedykuje go tym stęsknionym przestrzeni, zmęczonym duchotą biur oraz tym, którym się wydaje, że w Polsce nie ma już domów nie tkniętych eternitem. Przed Wami relacja z ostatniego weekendu w bajkowej krainie, która tym razem zwabiła nas folkowym festiwalem w Czeremsze - Z wiejskiego podwórza!

W małej wiosce przytulonej do polsko- białoruskiej granicy już po raz 15 odbywa się folkowe spotkanie z muzyką, sztuką i kulinariami Kresów. Tym razem na festiwal, który uczy tolerancji i otwiera głowy na ludową schędę tego regionu - organizatorzy, aryści skupieni wokół grupy Czeremszyna, postarali się o bezpłatny pociąg z Warszawy dla wszystkich gości festwialowych. Podróż była wesoła, bo wszytkim w duszy już grało, zwłaszcza, że opiekę nad podróżnikami roztoczył dobry duszek festiwalu - Karol.

Jeszcze lepiej było, kiedy dojechaliśmy do Czeremchy i po paru krokach od dworca, znaleźliśmy się na wiejskim podwórzu, czyli placu przed Gminnym Ośrodkiem Kultury! Scena zaroiła się od muzyków, a my daliśmy się rozbujać etnicznym rytmom, raz szalonej cygańskiej, żywiołowiej zabawie, a raz tęsknym, płaczącym wschodnim balladom. Tak minął piątek, a potem sobota i niedziela. Ze wszytkich zespołów najbardziej chwycił mnie za serce berliński The Transsylvanias - złożony z łysego, charyzmatycznego skrzypka, gitarzysty, perksusisty i magnetycznej kontrabasistki, siłaczki - podnoszącej swój instrument w żartobliwy sposób wysoko nad głowę, mimo widocznej ciąży. Zagrali wyjątkowy koncert łączący muzykę cygańską z punkiem. Potem równie mocno chwycił za serce i nogi - Flare Beas Band - autentyczne zespół cygański z pogranicza serbsko - węgierskiego. Zespół tworzony przez czterech czarnowłosych panów, grających na… łyżkach i metalowych bańkach na mleko:)

Zespół Transylwania w tłumie pod sceną:)

Znieczuleni serwowaną przez przyjezdnego Węgra śliwowicą kończyliśmy weczory, dzielnie pedałując przez ciemny las w kierunku naszego namiotu, który dzięki Ewie i Ani - gospodarnym dziewczynom z Warszawy, które przeniosły się na Podlasie by spokojniej i bliżej natury żyć, rozbiliśmy pod jabłonką.

Bosko było się budzić gdakaniem kur, który urzędowały tuż koło nas, za płotem Pani Wiery. Gospodyni to niezwykła. Mimo zaawansowanego wieku - 75 lat, sama prowadzi gospodarstwo złożone z ogromnych świń, indyków i kur.

- Dobrze, że tu blisko jesteście - powitała nas uśmiechem - jak się będę strachała w nocy to krzyknę, a Wy przybiegniecie! - wyznała, myśląc pewnie o dzikach, gdyż jak opowiadają dziewczyny, jej sąsiadki, podobno ich się boi najbardziej. Ma nawet przygotowane petardy, w razie ataku tych nieprzewidywalnych dzikusów na jej gospodarstwo.

- Pani Wiero - roześmiałam się - zakładam, że będzie na odwrót - bo z opowieści dziewczyn wiedziałam również, że Pani Wiera to miejscowy hiroł, przynajmniej w dziedzinie ubijania zwierząt. Kiedy Ewie i Ani mięknie rura przy pożegnaniu się ze starym kogutem, niosą go właśnie do niej. Pani Wiera z wyjątkową precyzją i szybkością uśmierca drób siekierą.

Bo gdakaniu Wierowego drobiu rozlegał się tupot kozich raciczek, które przebiegaly tuż obok naszego namiotu na przedpołudniowe chrupanie jabłek w sadzie. Dziewczyny bowiem są właścicielkami całej menażeri, w której skład wchodzą przeurocze kozy, ale też kurki zielononózki ( w tym młode koguciki, które uczą się piać - przezabawne!) gąska Gusia, parę kotów, oraz bardzo mądre pieski - Miłka i Kola.

Kozy w sadzie obok naszego namiotu

a potem kolejno w odwiedzinach:

Ciekawska gąska Gusia

a za nią Kola

i rozleniwiony kocur… którego przyłapaliśmy na drzemce w naszym Tadż Mahal

a to mój ulubiony koziołek ze stadka

Resztę czasu wypełniły nam rowerowe wycieczki po bezkresach łąk i lasów, spośród których niespodziewanie wyłaniają sie wioski, złożone z paru drewnianych, zazwyczaj starych domków.